مرگ

چند روزیه که درگیر مرگ پدر یکی از دوستان عزیزم شدم .

مرگهایی که اتفاق می افته برای من زنگ خطری رو به صدا در میاره .بقول عموی بابام ی نفر به سر صف نزدیکتر شدیم و خدا میدونه هر روز چقدر داریم به سر صف نزدیک میشیم.

من مرگ رو ی نعمت هولناک میدونم که در عین بخشایش عذاب اوره بخشش برای رفته و عذاب برای بازمانده .

سالهاست که فکر از دست دادن عزیزانم گه گاهی من رو به خودش مشغول میکنه . اما همیشه وقتی فکرش به سراغم میاد میفهمم تصورش هم عذاب اوره .

من از مجلس ترحیم رفتن و مرسم تشییع رفتن بیزارم . هرچند از بچه گی پدرم اصرار داشت به این مراسم برم و البته منم میرم.